İnsan gençken aşkın hayatı değiştireceğini düşünür.
Yaş aldıkça başka bir şey fark eder.
Asıl mesele hayatı değiştiren birini bulmak değildir. Hayat değişirken yanında kalabilen birini bulmaktır.
Gençlik yıllarında aşk çoğu zaman bir keşif duygusuyla başlar. Karşımıza çıkan insanın kim olduğundan çok, onunla birlikte nasıl biri olabileceğimizi hayal ederiz. Bu yüzden ilk heyecanların içinde gerçek kişiden çok ihtimaller yaşar. Bir bakışın içine gelecek sığdırılır. Bir sohbetin üzerine yıllar inşa edilir. Henüz yaşanmamış günler, yaşanmış gibi hissedilir.
Fakat zamanın ilginç bir özelliği vardır.
İnsanları birbirine yaklaştırdığı kadar, birbirlerine ait hayalleri de sınar.
Bir süre sonra ilişkinin merkezine romantik beklentiler değil, gündelik hayat yerleşir. Çünkü hayat, duyguların değil alışkanlıkların üzerinde ilerler.
Sabah işe geç kalırken...
Bir hastane sırasında beklerken...
Ay sonunda hesap yaparken...
Bir yakının kaybıyla sarsılırken...
İnsan sevginin başka bir yüzüyle karşılaşır.
İşte olgun aşk biraz burada görünür hale gelir.
Çünkü aşk hakkında konuşurken çoğu zaman duygulara odaklanırız. Oysa uzun ilişkilerin kaderini belirleyen şey yalnızca ne hissettiğimiz değildir. Birlikte gerçekliğe nasıl dayandığımızdır.
Bugünün insanı belki tarihin hiçbir döneminde olmadığı kadar çok seçenek görüyor. Telefon ekranında birkaç dakika geçiren biri, yüzlerce hayatın vitrinine bakabiliyor. Daha mutlu görünen insanlar, daha heyecanlı ilişkiler, daha renkli yaşamlar sürekli göz önünde duruyor.
Bu durumun görünmeyen bir sonucu var.
Karşılaştırma artık istisnai bir davranış değil, günlük bir alışkanlık haline geldi.
Böyle bir dünyada birçok kişi sahip olduğu şeyi değerlendirmeden önce, sahip olamadığı şeyleri hesaplamaya başlıyor.
Psikolojide bunun adı kıtlık değildir.
Bolluk yorgunluğudur.
Çünkü insan zihni yalnızca mahrumiyet altında yorulmaz. Sonsuz ihtimal karşısında da yorulur.
Bazı insanlar bu yüzden ilişki yaşamaktan çok ilişki arar.
Bazıları sevilmekten çok beğenilmek ister.
Bazıları ise bir insanla bağ kurmaktan çok, daha iyi bir ihtimalin kaçıp kaçmadığını kontrol eder.
Sonunda ortaya tuhaf bir tablo çıkar.
Yakınlaşmak isteyen ama bağlanmaktan korkan insanlar...
Anlaşılmayı arzulayan ama kendisini göstermeyen insanlar...
Sevilmek isteyen ama incinme ihtimalini göze alamayan insanlar...
Yalnızlığın önemli bir kısmı işte bu çelişkilerden oluşur.
Çünkü insan ruhu güven ister; egosu ise garanti ister.
Hayatın hiçbir alanında garanti yoktur.
Aşkta da yoktur.
Belki de olgun sevginin en zor tarafı budur.
Karşımızdaki insana yalnızca kalbimizi değil, belirsizliğimizi de teslim ederiz.
Çünkü gerçek yakınlık biraz savunmasız kalabilme cesaretidir.
Bir insanın yalnızca güçlü taraflarını değil, kırılgan taraflarını da göstermesine izin vermektir.
Ne var ki çağımızın kültürü tam tersini teşvik ediyor.
Herkes güçlü görünmek istiyor.
Herkes etkileyici görünmek istiyor.
Herkes kusursuz görünmek istiyor.
Fakat insanın en yorucu yüklerinden biri sürekli kendi reklamını yapmaktır.
Bir süre sonra kişi başkalarını değil, sergilediği karakteri taşımaya başlar.
Bu yüzden bazı ilişkiler büyük kavgalar yüzünden değil, sürekli performans üretmekten yorulduğu için biter.
Çünkü sevgi hayranlıkla başlayabilir ama yalnızca hayranlıkla sürdürülemez.
İnsan en çok rahatlayabildiği yerde kök salar.
Bir ilişkinin kalitesi bazen söylenen sözlerde değil, yaşanan sessizliklerde anlaşılır.
Aynı odada otururken konuşmak zorunda hissetmemek...
Yorgun olduğunda açıklama yapmak zorunda kalmamak...
Zayıf hissettiğinde güçlü görünmeye çalışmamak...
Bunlar romantik cümleler kadar dikkat çekmez ama uzun ömürlü bağların temelini oluşturur.
İnsan yalnızca sevgiye değil, anlam duygusuna da ihtiyaç duyar.
Bazı ilişkilerde sevgi bulunur ama ortak yön kaybolur.
Bazılarında sadakat vardır ama gelişim yoktur.
Bazılarında alışkanlık sürer ama merak ölür.
Oysa iki insanı yıllar boyunca birbirine bağlayan şey yalnızca geçmiş değildir. Birlikte kurabildikleri gelecek duygusudur.
Merakını kaybeden ilişki zamanla enerjisini de kaybeder.
Çünkü insanlar değişir.
Yirmi yaşında dünyanın merkezinde duran bir mesele, kırk yaşında önemsiz hale gelebilir.
Yeni korkular doğar.
Yeni arzular ortaya çıkar.
Yeni sorumluluklar eklenir.
Olgun aşkın en az konuşulan tarafı burada saklıdır.
Birbirini değiştirmeye çalışmadan değişime eşlik edebilmek.
Bugün sevdiğin insanın yarın da aynı kişi olmayacağını kabul etmek.
Onun dönüşümünü tehdit değil, hayatın doğal akışı olarak görebilmek.
Belki de sevginin en sofistike hali budur.
Çünkü sahip olmak isteyen zihin değişimden korkar.
Sevmeyi bilen zihin ise değişimin kaçınılmaz olduğunu bilir.
İlişkileri zorlaştıran şey çoğu zaman eksik sevgi değildir.
Bazen fazla beklentidir.
İnsan zaman zaman karşısındaki kişiyi sevgili olmaktan çıkarıp hayatının tamir ustasına dönüştürür.
Yaralarını iyileştirsin ister.
Kaygılarını yok etsin ister.
Eksiklerini tamamlasın ister.
Oysa hiçbir insan başka bir insanın kurtarıcısı değildir.
İki yetişkin insanın kurduğu sağlıklı bağ, birbirini taşımak üzerine değil, birlikte yürümek üzerine kuruludur.
Hayatın sonunda geriye büyük vaatler kalmaz.
İnsan çoğu zaman kendisine kimlerin eşlik ettiğini hatırlar.
Bir yağmur altında yanında yürüyeni...
Bir başarısızlık gününde arayanı...
Kötü bir haber aldığında sessizce yanında oturanı...
Çünkü insan hafızası gösterişli anlardan çok, güven veren anları saklar.
Bu yüzden aşkı yalnızca heyecan üzerinden tarif etmek eksik kalır.
Heyecan değerlidir.
Ama geçicidir.
Tutku önemlidir.
Ama dalgalıdır.
Hayranlık güzeldir.
Ama kırılgandır.
Buna karşılık güven,
Daha az görünür.
Daha az konuşulur.
Fakat hayatın uzun yollarında insanı ayakta tutan şey çoğu zaman odur.
Gençlik aşkı ateşe benzetilir.
Çünkü ateş dikkat çeker.
Olgunluk ise başka bir şey öğrenir.
Bir ömrü aydınlatan şey çoğu zaman ateş değil, sürekli yanan bir lambadır.
Gösterişli değildir.
Uzaklardan fark edilmez.
Ama karanlık bastığında yolunu kaybetmene izin vermez.
Belki de aşkın en olgun tanımı budur.
Hayatı masala dönüştüren bir duygu değil; hayat bütün ağırlığıyla devam ederken anlamını koruyabilen bir ortaklık.
Ve insan, kalbini hızlandıran birçok kişiyle karşılaşabilir.
Fakat ömrünün yükünü hafifleten insanlara gerçekten nadir rastlar.
