Kasım ayının son haftasına yaklaşırken vitrinler renklenir, veli gruplarında mesaj trafiği hızlanır ve her yıl benzer bir telaş başlar: “Öğretmenimize ne alalım?”
Oysa 24 Kasım Öğretmenler Günü’nün ruhu, hediye paketlerinin boyutunda ya da etiketlerin değerinde değil; sınıfların içinde kurulan o görünmez, sıcacık bağda saklıdır. Son günlerde yurdun dört bir yanından eğitimcilerin velilere seslenerek “Hediye için para toplamayın, çocuklarımızın sevgisi yeter” demesi, aslında unutulmaya yüz tutmuş çok temel bir gerçeği yeniden hatırlatıyor.
Öğretmenlik, mesai saatleriyle sınırlı bir meslek değildir. Bir çocuğun ilk kez kalem tutuşuna tanıklık etmek, çekingen bir bakışı cesarete dönüştürmek, merak duygusunu ateşlemek ve hayata hazırlamak… Bütün bunlar maddi bir karşılıkla ölçülemeyecek kadar kıymetli emeklerdir. Böylesine derin bir emeğin karşılığı da yine aynı derinlikte, yani sevgi ve vefa ile verilebilir.
Üstelik hayat pahalılığının ve ekonomik zorlukların aile bütçelerini yorduğu dönemlerde, hediye organizasyonları farkında olmadan veliler üzerinde görünmez bir baskı oluşturabiliyor. Kimsenin kendini mecbur ya da mahcup hissetmediği, herkesin içinden geldiği gibi bu özel günü paylaşabildiği bir anlayış; okul ile aile arasındaki samimiyeti de güçlendiriyor.
Bir öğrencinin kendi elleriyle çizdiği bir resim, defter yaprağına özenle yazdığı iki satır teşekkür ya da yıllar sonra karşılaştığında gözlerinin içi gülerek söylediği bir “Hocam” kelimesi… İnanın, bir öğretmenin ömrü boyunca saklayacağı en pahalı hazine bunlardır.
24 Kasım’ı tüketim alışkanlıklarının gölgesinden kurtarıp yeniden gerçek anlamına döndürmek bizim elimizde. Çünkü öğretmenler için en kalıcı armağan, raflarda duran eşyalar değil; yetiştirdikleri nesillerin kalbinde bıraktıkları güzel izlerdir.
Başta Başöğretmen Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, geleceğimizi sabır ve sevgiyle ilmek ilmek işleyen tüm öğretmenlerimizin Öğretmenler Günü kutlu olsun.
En değerli hediye, kalpte bırakılan izdir, Sevgi ve Sağlıcakla kalın…



