olaygazetecilik @ hotmail.com

Bugün tek başına en düşük emekli maaşıyla geçinmeye çalışan bir ebeveynin sırtındaki yük, sadece geçim derdiyle sınırlı değil; bir de evladının "her şeyin en iyisini isteme" arzusuyla sınanıyor.

Gençler dünyayı sosyal medyadaki pırıltılı vitrinler üzerinden okurken; ebeveynler faturalar, mutfak masrafı ve ilaçlar arasında her ay hayatta kalma mücadelesi veriyor. Bu tablo, nesiller arası derin bir algı uçurumu yaratıyor. Çocuk, isteği karşılanmadığında bunu sevgisizlik veya cimrilik olarak algılayabiliyor; oysa ortada sevgi eksikliği değil, matematiksel bir imkansızlık var.

22 yaşındaki bir bireyin artık hayatın somut gerçekleriyle yüzleşmesi gerekiyor. Ebeveynler kendilerini suçlamaktan vazgeçmeli; var olmayan parayı üretmenin imkansızlığını evladıyla şeffafça paylaşmalıdır.

İstekler ile temel ihtiyaçların sınırı çizilmeli, gençlerin kendi ayakları üzerinde durabilmesi için emeğin kıymeti öğretilmelidir. Çünkü hayatta her istediğine anında sahip olmamak bir eksiklik değil, aksine bireyin kendi mücadelesiyle büyümesini sağlayan en değerli derstir.

Sevgi ve Sağlıcakla kalın...