Boşanma sonrası bazı babaların, velayeti annede olan çocuklarına karşı sergilediği "sınırsız imkan" tutumu, aslında sevgi maskesi takmış bir suçluluk duygusu ve kontrol çabasıdır.
Baba, evin dışında kalmanın verdiği eksikliği ve çocuğun hayatındaki etkisinin azalmasını, maddi güçle telafi etmeye çalışır. Her istediği alınan ve kuralsızlığa alıştırılan çocuk, farkında olmadan babasına maddi bir bağla bağlanır. Bu durum, anneyi disiplin kuran "kötü polis" konumuna düşürerek babayı ise "kurtarıcı ve eğlenceli kahraman" yapar.
Ancak bu bir güç savaşıdır. Baba, çocuğunun her arzusunu yerine getirerek aslında anneyi cezalandırmayı ve çocuğun sadakatini satın almayı hedefler. Sonuçta ise ortaya çıkan tablo şudur: Hayatın gerçek sorumluluklarından koparılmış, doyumsuz bir çocuk ve sevgiyi nesnelerle ölçen zedelenmiş bir baba-oğul/kız ilişkisi. Gerçek babalık rehberlik etmektir, rüşvetle kontrol sağlamak değil.
Sevgi ve Sağlıcakla kalın...
