Spor dünyamız rengârenktir. Yeşilin, kırmızı-beyazın ya da sarı-lacivertin arkasında öyle hikâyeler barınır ki, sahadaki taktik maktik hepsinin yanında teferruat kalır.
Geçenlerde kululağıma geldi, bizim uzaktan izlediğimiz bir amatör kulüp başkanımız yine havalarda uçuyormuş. Uçsun tabii, vizyon sahibi olmak güzel şey. Fakat sıkıntı şu ki; başkanımız göklerde süzülürken, yerdeki borçlar ve alacaklılar arkasından el sallıyor! Yere inmeye vakit bulamıyor olacak ki, uçan kuşa borç takıp üstüne bir de etrafa tavır koymaya devam ediyor.
Biz bu değerli başkanımızı eskiden de iyi tanırız. Hani bir dönem cebimizden benzin parası koyup, "Kulübümüz yalnız kalmasın, iki satır haberini yapalım, gençlerin emeği görünür olsun" diye koşturduğumuz zamanlar vardı. Sonra bir kulüp yemeğinde, sırf tek bir maça gidemedik diye aynı masada sarf ettiği o Meşhur ve derin (!) veciz sözü dün gibi hatırlarız:
“Daha dün kıçımızdan ayrılmıyordunuz, maça niye gelmediniz? Parayı buldunuz herhâlde!”
Oysa "bulduğumuz" para dediği de zaten üç kuruşluk, onu da binbir dereden su getirerek, aksata aksata ödediği sembolik bir şeydi. O gün terbiyemizden ve kulübe olan saygımızdan yutkunup susmuştuk. Meğer cebimizden harcadığımız emekler, fedakârlıklar bir kalem çizik yemiş; haber aşkımız, "para aşkı" zannedilmiş. Biz de baktık ki 'ücretli' çalışanıyız ama 'ücretsiz' amelesiyiz, dostça yolumuzu ayırmıştık.
Arayadan zaman geçti. Bizim başkan zannetti ki spor basını çekilince sahalar ona kalacak. Şimdilerde gazetemize, habercilere hâlâ o yukarılardan bakmalar, soğuk tavırlar, "ben neymişim" havaları... Vallahi tebessümle izliyoruz.
Sayın Başkan, amatör ruh başkadır, amatörce yöneticilik çok başkadır. Kulüp yönetmek, masada racon kesmeye, kendi cebinden deplasmana giden gazeteciye laf çarpmaya benzemez. Kulüp yönetmek; esnafa, futbolcuya, basına, hatta uçan kuşa olan borcu ödemekle olur. Büyüklük, koltuğun yüksekliğinde değil, sergilenen vefada ve üsluptadır.
Aramızdaki tavırları, o sitemli havaları hiç dert etmeyin; biz alışkınız. Ama tavsiyemizdir, hazır havalardayken biraz aşağıya, yere doğru bakın. Çünkü o yüksekten bakışlar, altınızdaki zemin kayarken maalesef kimseyi etkilemiyor.
Bir sonraki maça davet edersiniz etmezsiniz, orasını bilemeyiz. Ama emin olun, biz maça gelsek de gelmesek de haberiniz olsun: Biz parayı hâlâ bulamadık Sayın Başkan, ama şükür ki samimiyeti ve hakkıyla çalışmanın huzurunu hiç kaybetmedik!
