Mübadelenin 103. Yılında Yunanistan’dan acının başkenti Tuzla’ya zorunlu göç…
Ben Bir Mübadilin Duygu Ve Düşüncelerini, Yaşanmışlıklarını, Çoçukluğumda Anlatılanlardan Kulağımda Kalanları Onların Diliyle Sizlere Aktarmaya Çalışacağım.
İşte Bizler,1924 Yılında Lozan Antlaşmasına Ek Protokol Uyarınca Türkiye Ve Yunanistanın Kendi Vatandaşlarını Din Tendanslı Zorunlu Göçe Tabii Tutmasıyla Selanikte ,Kavalada,Dramada,Sevindikte,Kılkışta Daha Bir Çok Yerde Bacası Tüten Evlerimizi Topraklarımızı,Bağimizı,Bahçemizi, Kümeste Tavuklarımızı, Saksıda Sakız Sardunyalarımızı, Ocakta Çorbalarımızı, Kapı Önünde Terliklerimizi, Ayıptır Söylemesi Küple Altınlarımızı, Çocukluğumuzu Gençliğimizi, Kara Sevdalarımızı, Kınalarımızı Düğünlerimizi, Hakka Yürümüş Büyüklerimizi, Cenazelerimizi Mezarlıklarımızı En Önemlisi Yüreklerimizi Terkettik. Bir Gün Bir Gemiye Bindirilip Meçhule Doğru Yola Çıktık .O Gemi Farklı Limanlarda Yolcularını İndirdi. Bizim Kısmetimizde Tuzla Varmış. Senelerce Kim Olduğumuzu , Nereye Ait Olduğumuzu Aradık Durduk. Bulabildik Mi Bilmiyorum. Ama Bildiğim Tek Bir şey Var Ki Oda Ata Topraklarında Sahip Olduklarımızı Asla Ve Asla Bulamadık.
Evlatlarım! Allah Sizden Sonra Gelecek Nesillere Böyle Bir Acı Hayat Tecrübesi Yaşatmasın.
Evlatlarım! Bu Vatan Bu Cumhuriyet Kolay Kazanılmadı . Bu Topraklarda Binlerce Şehidimizin Kanı, On binlerce Ananın Babanın Gözyaşı , Alın Teri, Ayak İzi Var.
Evlatlarım! Size Vasiyetim Olsun, İyi Günde Kötü Günde Hep Bir Arada Olun Allaha Emanet Olun.
MÜBADELE YOLLARINDA YİTİRDİĞİMİZ TÜM BÜYÜKLERİMİZİ HÜRMET, SAYGI VE RAHMETLE ANIYORUM…
